Në një mbrëmje të veçantë, përpara publikut dhe kolegëve, Arbana nuk i ka fshehur emocionet, teksa ka folur për rrugëtimin e tij artistik, për çmimet, për kujtimet e një jete të kaluar në skenë dhe për pengun që mban ende për Shqipërinë.

Me mikrofonin në dorë dhe dukshëm i emocionuar, aktori i njohur tha se ajo që po përjetonte ishte ndër ndjesitë më të forta të jetës së tij.

“Jam tepër i emocionuar. Këtu e them si burrat, emocionet që kam ndjerë sonte, nuk i kam ndjerë ndonjëherë”, u shpreh Reshat Arbana.

Ai e cilësoi momentin si tepër të rëndësishëm, sidomos në një periudhë që e përshkroi si të vështirë dhe të mbushur me zhvillime të shumta.

Gjatë fjalës së tij, Arbana u ndal edhe te çmimet dhe medaljet që ka marrë përgjatë dekadave të karrierës, duke treguar se shpesh është pyetur se çfarë ka bërë për t’i merituar ato.

“Çfarë bëra unë që mora tërë këto çmime e medalje?”, tha aktori, duke shtuar se përgjigjen e ka gjetur gjithmonë te puna e madhe dhe përkushtimi i pandërprerë ndaj profesionit.

Në këtë kontekst, ai kujtoi edhe një prej figurave më të mëdha të skenës shqiptare, Kadri Roshin, i cili sipas Arbanës e kishte cilësuar atë si një “dhunti”.

Megjithatë, vetë Reshat Arbana tregoi modesti, duke thënë se nuk e sheh veten si një dhunti të rrallë, por si një njeri me talent që ka punuar gjatë gjithë jetës për artin.

Një prej momenteve më prekëse të mbrëmjes erdhi kur aktori foli për moshën dhe për kalimin e viteve.

Duke iu referuar 85-vjetorit të tij, Arbana e cilësoi këtë etapë të jetës si “stacionin e 85-të”, ndërsa pranoi se nuk e di se sa “stacione” të tjera do të arrijë.

“Ky ishte stacioni im i 85-të. Unë nuk di në arrij dot ndonjë stacion tjetër”, tha ai.

Por fjalimi mori një dimension edhe më emocional kur Reshat Arbana foli për atë që e konsideron një prej pengjeve më të mëdha të jetës së tij: dëshirën për ta parë Shqipërinë me një demokraci të vërtetë.

“Po në iksha nga kjo botë, koka do të mbetet pas dhe në zemër do të kem pishmanllëkun e madh dhe dëshirën e madhe të shoh në këtë Shqipërinë time të dashur demokracinë e vërtetë”, u shpreh aktori.

Fjalët e tij u pritën me emocion nga të pranishmit, ndërsa Arbana vijoi me një apel të drejtpërdrejtë për më shumë mirëkuptim dhe dashuri mes shqiptarëve.

Ai kërkoi që njerëzit të largohen nga konfliktet, përplasjet, urrejtja dhe gjuha e ashpër ndaj njëri-tjetrit.

“Ta duam më shumë njëri-tjetrin, të mos luftojmë njëri-tjetrin, të mos kacafytemi, mos të vritemi, mos të shahemi”, tha Arbana.

Aktori nënvizoi se Shqipëria është një vend i bukur, të cilin brezat e sotëm kanë përgjegjësinë ta ruajnë dhe ta lënë po aq të bukur për ata që do të vijnë më pas.

“Se kjo Shqipëri e bukur po na lihet e bukur, por kam frikë se një ditë… uroj nuk ndodh gjë”, vijoi ai.

Mesazhi i tij u mbyll me një reflektim mbi jetën, kalimin e kohës dhe mënyrën se si njeriu duhet ta jetojë atë.

“Jeta është e shkurtër, lum ai që e kaloi me gojë të ëmbël dhe zemër të bardhë”, tha Reshat Arbana.

Fjalimi i aktorit u kthye në një nga momentet më të ndjera të ceremonisë së Festivalit të Filmit Shqiptar, duke sjellë jo vetëm një rikthim te karriera e tij e gjatë, por edhe një mesazh që tejkaloi artin dhe skenën.

Për dekada me radhë, Reshat Arbana ka qenë një nga emrat më të dashur të teatrit dhe filmit shqiptar, duke interpretuar role që kanë mbetur në kujtesën e publikut dhe që kanë shoqëruar disa breza shqiptarësh.

Në këtë mbrëmje, megjithatë, ai nuk foli vetëm si aktor.

Ai foli si një qytetar që, pas një jete të gjatë dhe një karriere të pasur, shprehu një dëshirë të thjeshtë por të fortë: që Shqipëria të jetë më e mirë, më e qetë dhe më e drejtë për brezat që do të vijnë.