Skip to content

“Atij i pëlqen kopshtaria.”

“Unë rris domate.”

“Asnjërit prej jush nuk i pëlqejnë turmat.”

“Kjo nuk është ndonjë gjë e pazakontë.”

Xholi vazhdoi:

“Atij i pëlqejnë filmat klasikë.”

“A e bëre të plotësonte ndonjë pyetësor?”

“Vetëm një test të vogël me pyetje.”

Fillova të qeshja.

Najxheli tregoi me gisht mes nesh.

“E shikon? Madje keni edhe të njëjtën sens humori!”

“Të dy jeni njerëz të mirë, kokëfortë, të pavarur dhe keni kaluar shumë kohë vetëm. Jeni bërë për njëri-tjetrin.”

Ngadalë e vendosa pecetën mbi tavolinë.

“A keni mbaruar ju të dy?”

Ata pohuan me kokë.

“Mirë.”

U ngrita në këmbë, shkova drejt Konorit dhe u ndala pikërisht përballë tij.

Buzëqeshja e tij filloi të zhdukej ngadalë.

“Brigjet?”

Pastaj bëra diçka që i bëri të dy fëmijët e mi të hidheshin nga karriget.

## VAZHDIMI

E ngrita dorën dhe ia vendosa butësisht mbi faqe.

Pastaj e pyeta me zë që mezi më dilte:

“Konor… a je vërtet ti?”

Ai nuk u përgjigj menjëherë. Sytë iu mbushën me lot.

“Po, Brigjet. Jam unë.”

Xholi u ngrit menjëherë.

“Prisni! Ju të dy njiheni?”

Najxheli shikonte njëherë mua dhe njëherë atë, pa kuptuar asgjë.

Unë nuk mund të flisja. E përqafova Konorin fort, sikur të kisha frikë se do të zhdukej përsëri.

Sepse Konori nuk ishte një i panjohur.

Ai kishte qenë dashuria ime e parë.

Kur isha 19 vjeçe, punoja në një librari të vogël. Konori vinte pothuajse çdo të shtunë dhe blinte libra që shpesh nuk i lexonte kurrë, vetëm për të pasur një arsye të bisedonte me mua.

Ishim të rinj, të dashuruar dhe të bindur se do të kalonim gjithë jetën bashkë.

Por jeta kishte plane të tjera.

Babai i tij u sëmur rëndë dhe Konori u detyrua të shpërngulej në një qytet tjetër për t’u kujdesur për familjen. Në atë kohë nuk kishim para, telefonat celularë nuk ekzistonin dhe lidhja jonë u ndërpre dalëngadalë.

Ai më kishte shkruar disa letra, por unë nuk i mora kurrë. Vite më vonë mësova se edhe letrat e mia nuk kishin arritur tek ai.

Secili prej nesh kishte menduar se tjetri kishte vazhduar jetën pa u kthyer më pas.

Unë u martova me Robertin, një burrë të mirë që më dha dy fëmijë të mrekullueshëm. E desha dhe ndërtuam një jetë të bukur së bashku.

Konori gjithashtu u martua. Por gruaja e tij ndërroi jetë disa vite më parë, pas një sëmundjeje të gjatë. Nuk patën fëmijë.

Ai më tregoi se, pas vdekjes së saj, ishte kthyer në qytetin tonë për të qenë më pranë motrës së tij.

“Pse nuk më kërkove?” e pyeta, duke fshirë lotët.

“U përpoqa të gjeja disa njerëz që të njihnin, por nuk dija ku të filloja. Pastaj, disa javë më parë, rastësisht takova Xholin në një panair. Kur përmendi emrin tënd, nuk mund ta besoja.”

U ktheva menjëherë nga fëmijët e mi.

Xholi ngriti duart.

“Ne nuk e dinim që kishit qenë të dashuruar! Ai na tregoi vetëm se të njihte prej kohësh dhe se do të donte të të takonte.”

Najxheli shtoi:

“Ne menduam se po të ndihmonim të njihje dikë të ri. Nuk e kishim idenë se po organizonim një takim me dashurinë tënde të parë!”

Të gjithë filluam të qeshnim mes lotëve.

Konori u ul përsëri dhe më tregoi se kishte ruajtur një fotografi të vjetër të nesh. E nxori nga portofoli.

Ishim të dy në të njëzetat, duke qëndruar pranë një peme në park. Unë kisha një fustan të verdhë dhe ai mbante krahun mbi supet e mia.

Në pjesën e pasme shkruhej me shkrimin tim:

“Një ditë do të plakemi bashkë.”

E mora fotografinë dhe e mbajta për disa çaste në duar.

“Sa e çuditshme është jeta”, pëshpërita.

Konori më shikoi.

“E di që kemi humbur shumë vite. Dhe nuk pres që gjithçka të jetë si dikur. Thjesht doja të dija nëse je mirë.”

Kjo fjali më preku më shumë se çdo deklaratë dashurie.

Sepse nuk po më kërkonte të harroja të kaluarën time. Nuk po përpiqej të zinte vendin e Robertit. Thjesht kishte ardhur për të takuar një njeri që dikur kishte pasur shumë rëndësi për të.

Atë mbrëmje, darka vazhdoi për orë të tëra. Fëmijët e mi dëgjuan historitë tona të vjetra dhe qeshën me mënyrën se si ishim njohur.

Para se të largohej, Konori më pyeti nëse do të pranoja të pinim një kafe një ditë tjetër.

E shikova dhe buzëqesha.

“Po. Do të më pëlqente.”

Pas asaj mbrëmjeje filluam të takoheshim herë pas here. Në fillim vetëm për kafe, pastaj për shëtitje në park dhe për të parë filmat klasikë që na pëlqenin të dyve.

Nuk u ngutëm. Secili prej nesh kishte një të kaluar, kujtime dhe humbje që meritonin respekt.

Një ditë, ndërsa po pinim kafe në verandën e tij, ai më tregoi se ende mbante një letër që ia kisha shkruar kur ishim 21 vjeç.

“E kam lexuar shumë herë”, më tha. “Nuk e dija nëse do të të shihja përsëri, por nuk munda ta hidhja kurrë.”

Unë buzëqesha.

“Edhe unë nuk të kam harruar. Por dua që ta kuptosh se e kam dashur Robertin dhe do të vazhdoj ta mbaj në zemër.”

Konori ma shtrëngoi dorën.

“Nuk do të të kërkoja kurrë të hiqje dorë nga kujtimet e tua. Edhe unë kam humbur dikë që e kam dashur.”

Dhe kështu, pa premtime të mëdha dhe pa nxitim, filluam një kapitull të ri.

Disa muaj më vonë, Xholi më telefonoi.

“Mami, si po shkon me Konorin?”

Qesha.

“Po shkon shumë mirë.”

Ajo heshti për një moment dhe pastaj tha:

“E di çfarë? Mendoj se ne të dy e bëmë gjënë e duhur.”

“Po, zemër. Por herën tjetër që dëshironi të më gjeni një partner, të paktën më tregoni para se të bjerë zilja e derës!”

Të tre qeshëm.

Në moshën 57-vjeçare, kisha menduar se pjesa më e bukur e jetës sime kishte mbetur pas me vdekjen e bashkëshortit tim.

Por mësova se zemra mund të ruajë dashuri të ndryshme pa e fshirë asnjërën.

Dhe ndonjëherë, jeta të kthen një njeri nga e kaluara jo për të zëvendësuar atë që ke humbur, por për të të kujtuar se ende ka vend për buzëqeshje, miqësi dhe fillime të reja.

**Sepse nuk është kurrë vonë për të gjetur përsëri lumturinë. Dhe nuk është tradhti të lejosh veten të buzëqeshësh pas një humbjeje të madhe.**

Published inUncategorized

Be First to Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *