I sëmurë me tuberkuloz dhe pa kushte minimale jetese, 63-vjeçari thotë se përballet çdo ditë me vetminë dhe vështirësitë ekonomike.

“Kam dalë prej hallit në mal, se nuk kam ku të shkoj”, shprehet ai, duke treguar se ka ditë kur nuk ka as ushqim.
Ngjarjen e vitit 1997, ku i mori jetën një fqinji për atë që në atë kohë e konsideronte si “nder të familjes”, sot e kujton me pendesë. Marku thotë se ka kuptuar se dhuna dhe arma nuk sjellin zgjidhje.

“E mira është t’i shmangemi armës”, është mesazhi i tij.

Sot, Pjetër Marku jeton larg njerëzve dhe larg vëmendjes, në një realitet ku pasojat e një krimi të së shkuarës janë kthyer në një betejë të përditshme për mbijetesë.

Shqiptarja.com Armir Mehaj