Nga jashtë, gjithçka dukej perfekte.

Por brenda meje po ndodhte diçka që nuk arrija ta shpjegoja. U zgjohesha çdo mëngjes pa dëshirë për asgjë. Nisa të irritohesha për gjërat më të vogla, të largohesha nga njerëzit që doja dhe të humbisja interesin për jetën që dikur më bënte të lumtur.

Në fillim mendova se ishte lodhje. Më pas fajësova punën, familjen dhe madje edhe veten. Asgjë nuk dukej se më ndihmonte.

Pas këmbënguljes së një mikes, vendosa të kërkoja ndihmë profesionale. Pas disa vizitave, kuptova se ajo që po përjetoja nuk ishte dobësi apo mosmirënjohje, por një gjendje që kërkonte vëmendje dhe trajtim.

Me mbështetjen e familjes dhe ndihmën e specialistëve, fillova gradualisht të ndihesha më mirë. Kuptova se askush nuk duhet të ketë turp të kërkojë ndihmë kur nuk ndihet mirë.

Historia ime u bë një kujtesë se edhe njerëzit që duken se “kanë gjithçka” mund të përballen me vështirësi të padukshme. Ndonjëherë, hapi më i rëndësishëm është të flasësh dhe të kërkosh mbështetje.