Prindërit e nuses u larguan në heshtje, pa krijuar konflikt. Nusja, e cila nuk dinte asgjë për atë që kishte ndodhur, vazhdoi ceremoninë.

Pak më vonë, dhëndri vuri re mungesën e tyre dhe pyeti se ku ishin. Kur mësoi të vërtetën, ai ndaloi festën dhe doli t’i kërkonte.

Ai i gjeti duke pritur jashtë, me dhuratat në duar. I përqafoi dhe i shoqëroi brenda, duke u thënë të gjithëve se njerëzit nuk duhen gjykuar nga veshja apo pamja e jashtme, por nga zemra dhe sakrificat që kanë bërë.

Salla shpërtheu në duartrokitje. Edhe vjehrra e kuptoi se kishte gabuar dhe kërkoi falje për sjelljen e saj.

Historia u bë një kujtesë se respekti dhe dinjiteti i njerëzve nuk varen nga rrobat, pasuria apo pamja, por nga karakteri dhe dashuria që japin.