në fazat e fundit të jetës së tyre.

Përmes një videoje në TikTok, e cila ka marrë mbi 37 mijë pëlqime, Duncan ka ndarë shtatë shprehjet që, sipas përvojës së saj, përsëriten më shpesh nga njerëzit përpara vdekjes.

Ajo tregon se shumë prej personave që ka shoqëruar në ditët e fundit flasin për familjarë që kanë ndërruar jetë, për udhëtime që duhet të bëjnë ose për pamje që njerëzit e tjerë të pranishëm nuk arrijnë t’i shohin.

Sipas Duncan, këto përvoja shpesh shoqërohen me qetësi dhe jo domosdoshmërisht me frikë. Ajo i interpreton si një mënyrë përmes së cilës njerëzit përballen me fundin e jetës.

Shprehja e parë që ajo përmend është: “Nëna ime është këtu. Ka qëndruar aty gjithë mëngjesin.”

Duncan thotë se ka dëgjuar shpesh persona që pretendojnë se shohin pranë tyre familjarë të vdekur. Sipas saj, këto përvoja zakonisht u japin një ndjenjë sigurie dhe qetësie.

Një tjetër shprehje është: “Duhet të gjej këpucët, sepse do të nisem për një udhëtim.”

Këshilltarja shpjegon se disa njerëz fillojnë të flasin për largimin sikur po përgatiten për një udhëtim të zakonshëm. Ata mund të kërkojnë këpucët, rrobat apo sende të tjera personale, edhe pse nuk kanë planifikuar të shkojnë askund.

Shprehja e tretë është: “Është kaq bukur. A mund ta shihni edhe ju?”

Duncan tregon se disa persona përshkruajnë pamje që të tjerët nuk mund t’i shohin. Ajo kujton se, megjithëse vetë nuk shihte asgjë, vërente shprehjen e fytyrës së personave që flisnin për këto përvoja.

Një tjetër fjali që thotë se ka dëgjuar shumë herë është: “Mos u shqetësoni, nuk po shkoj larg.”

Sipas saj, disa njerëz përpiqen t’i qetësojnë familjarët duke folur për vdekjen si një largim të përkohshëm dhe jo si një ndarje përfundimtare.

Shprehja e pestë është: “Ata po më presin. Tani gjithçka është në rregull.”

Këshilltarja thotë se ka vënë re raste kur njerëzit flasin për persona të dashur që kanë ndërruar jetë dhe që, sipas tyre, po i presin. Ajo beson se në disa raste këto përvoja shoqërohen me pakësimin e frikës gjatë ditëve të fundit.

Një tjetër deklaratë që Duncan përmend është: “Mund ta dëgjoj muzikën.”

Sipas rrëfimit të saj, disa njerëz thonë se dëgjojnë tinguj apo muzikë që personat e tjerë në dhomë nuk i dëgjojnë.

Shprehja e shtatë është: “Babai thotë se ka ardhur koha.”

Duncan tregon se disa persona pretendojnë se dëgjojnë mesazhe nga familjarë që kanë vdekur. Ajo i interpreton këto përvoja si një formë pranimi të afrimit të fundit të jetës.

Këshilltarja beson se vdekja nuk është fundi, por një kalim në një gjendje tjetër ekzistence. Megjithatë, ky është interpretimi i saj shpirtëror dhe jo një përfundim i vërtetuar shkencërisht.

Përvoja të ngjashme janë raportuar edhe nga profesionistë të kujdesit paliativ. Mjekët shpjegojnë se në fazat e fundit të jetës disa pacientë mund të përjetojnë vizione, ëndrra shumë të gjalla apo ndryshime në perceptim, të cilat mund të lidhen me faktorë të ndryshëm fizikë dhe neurologjikë.

Ndërkohë, mjekja Shoshana Ungerleider, e cila ka folur për përvojat e pacientëve në fund të jetës, ka vënë në dukje se shumë njerëz shprehin edhe keqardhje për kohën e pamjaftueshme të kaluar me familjen, punën e tepërt dhe mundësitë që nuk i kanë shfrytëzuar.

Rrëfimi i Catherine Duncan nuk përbën një studim që përcakton shprehjet më të zakonshme të njerëzve përpara vdekjes, por pasqyron atë që ajo thotë se ka dëgjuar gjatë viteve të punës pranë pacientëve në ditët e tyre të fundit.