*”Babi, përgatitu. Sot duhet të dalim bashkë.”*

Gjatë gjithë rrugës, Iliri nuk foli. Në mendjen e tij kishte vetëm një mendim: ndoshta po e çonin në një shtëpi për të moshuar.

Kur makina ndaloi, ai mbylli sytë për një çast dhe mori frymë thellë. Por kur hapi derën, mbeti i shtangur.

Përpara tij nuk ishte një azil, por shtëpia ku kishte kaluar fëmijërinë. Djali dhe nusja e kishin blerë dhe e kishin restauruar me kujdes, duke ruajtur fotografitë, mobiliet e vjetra dhe kujtimet më të bukura të familjes.

Në oborr e prisnin nipërit me një pankartë ku shkruhej:

*”Mirë se erdhe në shtëpi, gjysh!”*

Iliri nuk mundi t’i mbante lotët. Për herë të parë pas shumë kohësh kuptoi se frika e tij kishte qenë e pabazë.

Atë ditë ai kuptoi se dashuria nuk tregohet gjithmonë me fjalë. Ndonjëherë ajo shfaqet në gjestet e vogla dhe në përpjekjen për t’i bërë të lumtur njerëzit që kanë sakrifikuar gjithçka për familjen.